000066. Quashing of FIR fresh Guidelines:

Supreme Court has issued guidelines on quashing of First Intimation Report:

The supreme court of india has issued few guide lines on the suppressing of criminal proceeding of a non compoundable offense by using the basic powers.

A Supreme Court bench of Justice A.K.Sikri and Justice K.S.Radhakrishnan has issued guidelines using the fundamental powers of High Court under Section 482 of Criminal Procedure Code on the basis of a settlement between the parties. SC was considering the question whether a serious offence like S.307 under IPC be suppressed only because the both parties have compromised.

The Court detailed the scope of section320 IPC which allow proceedings in those offences which are uncompoundable has been recognized. The only difference is that nopermission is required under Section 320 from the Court in those cases which are compoundable even though the Court has unrestricted power to refuse to compound the offence. However, compounding under Section 320 is acceptable only when the offences are minor or no serious offences. Likewise, when the parties reach settlement in respect of offences enumerated in Section 320(2) of the Code, compounding is allowed but it also requires the approval of the Court. In so far as serious offences are concerned, quashing of criminal proceedings upon compromise is within the unrestricted powers of the High Court. In such cases, the power is exercised under Section 482 of the Code and proceedings are suppressed. Outline of these powers were described by this Court in B.S.Joshi vs. State of Haryana which has been followed and further detailed in so many cases thereafter and following points have been noted.

One has to keep in mind that the delicate distinction between the power of compounding of offences given to Court under Section 320 of the Code and quashing of criminal proceedings by the High Court using basic jurisdiction conferred upon it under Section 482 of the Code. Once, it is found that compounding allowed only if an offence is covered by the provisions of Section 320 of the Code and the Court in such cases is guided only by the compromise between the parties, in so far as power of quashing under Section 482 of the Code is concerned, it is guided by the material on record as to whether the ends of justice would justify such exercise of power, although the ultimate consequence may be acquittal or dismissal of indictment. Three Judge Bench of this Court in Gian Singh vs. State of Punjab & Anr. Justice Lodha has interpreted the difference between the two provisions in the following manner: “Quashing of offence or criminal proceedings on the ground of settlement between an offender and victim is not the same thing as compounding of offence. They are different and not interchangeable. The power of compounding of offences inclined to a court under Section 320 is materially different from the quashing of criminal proceedings by the High Court in exercise of its inherent jurisdiction. In compounding of offences, power of a criminal law court is circumscribed by the provisions contained in Section 320 and the court is guided solely and squarely thereby while, on the other hand, the formation of opinion by the High Court for quashing a criminal offence or criminal proceeding or criminal complaint is guided by the material on record”

However it is not right to leave the serious crimes just which will be a threat to public only because the party and victim have compromised yet certain crimes have been made compoundable in law, with or without the permission of the court. Certain serious offences like murder, dacoity, rape etc. or other mental depravity offences under IPC. In such a case the settlement between the offender and the victim can’t be sanctioned legally at all.

Still, certain crimes which vigorously and predominantly bear civil flavor having arisen out of civil, mercantile, commercial, financial, partnership or such like transactions or matrimony crimes such as dowry, etc. or the family issues, such a offense is not compoundable, the HC may within the framework of its fundamental power has right to quash the criminal proceeding or FIR if it is satisfied that on the face of such settlement. The above mentioned list is illustrative and not exhaustive”, said the Court.

After completing discussion following guidelines have be issued:

 (I) Power conferred under Section 482 of the Code is to be distinguished from the power which lies in the Court to compound the offences under Section 320 of the Code. No doubt, under Section 482 of the Code, the High Court has inherent power to quash the criminal proceedings even in those cases which are not compoundable, where the parties have settled the matter between themselves. However, this power is to be exercised sparingly and with caution.

(II)When the parties have reached the settlement and on that basis petition for quashing the criminal proceedings is filed, the guiding factor in such cases would be to secure: (i) ends of justice, or (ii) to prevent abuse of the process of any Court. While exercising the power the High Court is to form an opinion on either of the aforesaid two objectives.

(III) Such a power is not be exercised in those prosecutions which involve heinous and serious offences of mental depravity or offences like murder, rape, dacoity, etc. Such offences are not private in nature and have a serious impact on society. Similarly, for offences alleged to have been committed under special statute like the Prevention of Corruption Act or the offences committed by Public Servants while working in that capacity are not to be quashed merely on the basis of compromise between the victim and the offender.

(IV) On the other, those criminal cases having overwhelmingly and predominantly civil character, particularly those arising out of commercial transactions or arising out of matrimonial relationship or family disputes should be quashed when the parties have resolved their entire disputes among themselves.

(V) While exercising its powers, the High Court is to examine as to whether the possibility of conviction is remote and bleak and continuation of criminal cases would put the accused to great oppression and prejudice and extreme injustice would be caused to him by not quashing the criminal cases.

000065. Attempt to Murder under Section 307, IPC

INTRODUCTION

Section 307 IPC is about attempt to murder and in the section a lot of weightage has been given to the intention and the knowledge of the accused and the preparation that he takes before committing the crime. How is this intention determined? 

Is there any hard and fast rule that the courts can apply to decide the intention?

And is the nature of injury important to convict a person under this section?

LITERATURE REVIEW

The attempt to murder under section 307 IPC is a very interesting section, in the sense that it has lots of similarities with section 324 IPC, which deals with voluntarily causing hurt using dangerous weapons. Sometimes it is seen that it is very difficult to differentiate between the cases under section 307 and cases under 324,325,326 because all these offences have some common ingredients among themselves. The offence of attempt to murder is a very serious offence because it is not very different from the offence of murder itself. The only difference between the two offences is the death of the victim which is not present under section 307.

The main ingredients under section 307 are

The act attempted should be of such a nature that if not prevented or intercepted, it would lead to the death of the victim.

The intention or mens rea to kill is need to be proved clearly without doubt, for this purpose the prosecution can make use of the circumstances like attack by dangerous weapons on vital parts of the body however the intention to kill cannot be gauged simply by the seriousness of the injury caused.

The intention and the knowledge of the result of the act being done is the main thing that is needed to be proved for conviction under section 307.

For the conviction under this section more importance has been given to mens rea or the intention than the actus reus or the actual act itself. The attempt should arise out of a specific intention or desire to murder the victim.” The nature of the weapon used, the manner in which it is used, motive for the crime, severity of the blow, the part of the body where the injury is inflicted is all taken into consideration to determine the intention. The important cases which show that the nature of the injury helps in determining the intention of the accused are “Kaluram vs state of Assam”,in this case it was found that the accused had dangerous weapon but he inflicted only minor injuries on the victim, which clearly showed that he had no intention to murder and hence he was not convicted under section 307 IPC. Similarly cases like “Kiran Kumar vs State of Gujarat” where the accused stabbed the stomach near the naval region with a big knife blade, the court rightly rules that it is a case of attempt to murder and not grieveous hurt.

However very interestingly the nature of the injury is not always used to ascertain the intention, that is, a very serious injury need not be caused to prove attempt to murder, even if a simple injury is done with the intention, it will be enough to convict the person under section 307. The most debatable aspect is that even if an injury which in the ordinary course would have caused death, but is not done with an intention to kill, the accused will not be convicted under section 307. The debatable aspect is the amount of punishment that is given under this section, is vastly different from the punishment given under section 324 and any false conviction will be very harmful to the concept equity and justice. In case of “Kuldip Singh vs State”, the accused tried to hit the victim with a naked sword but somehow the victim got saved and the blow only caused simple injury, but the court convicted the accused under section 307 IPC because of the dangerous weapon used, which gave away the intention of the accused which gave away the intention of the accused, which was to murder the victim. “So basically if the intention or necessary knowledge to cause death as envisaged by section 300 IPC which defines murder is there, then it is immaterial to whether or not any hurt was caused to the victim by the accused. So the interpretation is that an act which is sufficient in the ordinary cause of nature to cause the death of the person but the intention on the part of the accused is lacking, the act would not constitute an offence under this section. An interesting case is that of “Prakash Shandra Yadav vs State of Bihar” in this case the accused ordered a person to hurl bombs to kill an informant and the person hurled two bombs towards the informant but fortunately, the bombs did not explode and the high court refused to entertain the conviction of the accused under section 307 IPC citing the lack of serious injuries on the body of the victim, the Supreme Court asked for a reconsideration of the case due to the fact that the logic used by the high court was faulty. Similarly the reverse is also true and injuries of simple nature caused by non dangerous objects, like a pen knife but with an intention to kill is enough to prosecute under this section. In case of “Shiv Singh vs State” the medical evidence was taken into account for determining the intention of the accused, here the weapon used was a dangerous one but the wound caused was of a simple nature, hence the court ruled that the accused would be liable under section 324 and not section 307. In case of “Jai Narain vs State of Bihar” the number of the accused was taken into account, the court ruled that the fact that four or five people attacked a person with dangerous weapons showed their intention to cause the death of that person, hence they will be liable under 307.

The intention and knowledge of the act being done is one of the major factors that is used to decide conviction under section 307 but it is not the only factor. The circumstances under which the act was done also weighs heavily when the conviction is given under this section . The words “under the circumstances” have nothing to do with the fact or question that whether the act of the accused was enough to cause death of the victim or not, rather it deals with the nature of his offence which the accused would have committed if his act had caused death of the victim. “Before the act can hold that the act committed by the accused amounts to attempt to murder or attempt to commit to culpable homicide, it should be satisfied that the act was committed with such intention or knowledge under such circumstances that if it had caused death, it would have amounted, in one case, to murder and in another case, to culpable homicide not amounting to murder.”

This is perhaps the most interesting controversy with regards to section 307, the controversy being that the constitutional validity of this section was challenged itself that is it was alleged that this section violated some of the fundamental rights and thus was ultra vires. This issue was raised in an Andhra Pradesh High Court where the contention was that there were two punishments being meted out for the same offence, the first punishment being imprisoned for life and the second punishment being ten years rigorous imprisonment and there was no provision in the Code of Criminal Procedure to retransfer the matter to the Sessions Judge when it is allotted to him. In that case the Assistant Sessions judge has to decide the matter and he does not have the power to sentence the accused for more than 10 years according to the procedure laid down by the code. But in another case if the accused is being judged by the sessions judge, the accused can be sentenced for life for the same offence. Thus it was argued that this is violative of article 14 of the constitution. However this argument was refuted by the Andhra Pradesh High Court which gave a very good reasoning to solve this seemingly good question of law. The court gave a very simple logic, it being that the assistant session’s judge can always refer the case to the Sessions Judge if he feels that the accused deserves a punishment which he is not capable of imposing. Thus it cannot be said that these are discriminatory in nature or violative of article 14 of the constitution. The High Court found out that section 307 envisaged two type of cases one where the victim suffered injury and other where the victim didn’t suffer any injury. Accordingly the legislature differentiated between the punishments that was to be given in this section according to the status of the victim, that is if the victim was injured in the attack then the accused after being convicted under this section was given the sentence of imprisonment for life or for ten years with fine and in cases where the victim wasn’t hurt the punishment of imprisonment for ten years is given. This issue was raised in the case of “J Punarao vs State Of AP” and the court rightly ruled that there was no question of discrimination and consequently there is no violation of Article 14 and 21 of the constitution.

Apart from the above facts about intention, knowledge and the circumstances that are important ingredients to convict a person under the section, there is also a debate over the nature of the act that is whether the act must be of such a nature that it should cause death of the victim. Here it is unequivocally stated by Bombay High Court in a case that the act must be clearly of such a nature that if it was uninterrupted and not interrupted then the victim would have died, if the act complained is not of this nature, then section 307 will not apply. However the Lahore High Court, differed from the Bombay High Court in this regard and ruled even when no injury is caused then also there may be conviction under this section and that the injury caused is merely an aggravating factor. And the Orissa High Court in case called “Sukra vs State of Orissa” has ruled that injuries which are caused with the intention of causing death but are not grave enough to cause death do not come under this section, thus again reverting back to the position taken up by the Bombay High Court. This is very interesting to see that on the case of nature of injury all the courts are giving different opinions. The deciding opinion in such case is always the decision of the apex court which ruled that it is not at all mandatory for the accused to be convicted under this section, that he does not have to cause life threatening injury on the victim, his intention, knowledge and the preparation that he took will be the factors that will be looked into for his conviction. As far as the part of proving his intention the nature of the wound, type of weapon used, part of the body attacked can be taken into account. In the case of “Jodha vs State of Rajasthan”, the court ruled that merely because a person was stabbed in the thigh and not in a vital body part, it cannot be said that the case does not fall under the ambit of section 307.

Since the law gives a lot of importance on proving the intent of the accused, there have been some tests to determine the murderous intent of the accused. The test was laid down in the case of “Pran Dutt vs UP” where the court said to check the nature of the injury, preparation taken, weapon used to determine the intent of the accused. The evidence of the doctor is also given importance.

For more: Refer to. Indian Penal Code, ratanlal and dheerajlal.

Landmark cases:

Sarju Prasad vs State of Bihar.AIR 1965 SC 843

Hari Kishan vs Sukhbir Singh, AIR 1988 SC 2127

1977 crlj 98

1985 CrL(NOC) 22 (Guj)

(1988) 3 Crimes 628(1) Del (SN)

2008 CrLJ 438 SC

1975 CriLJ 704 All

1972 CrLJ 469(SC)(1971) SC 1764.

000064. Post decisional hearing

Post decisional hearing is a hearing which takes place after a provisional decision is reached. This principle was laid down in Maneka Gandhi v. Union of India. There is a nexus between pre-decisional and post-decisional hearing. The logic behind introducing the post- decisional hearing is to increase and maintain administrative fairness.

Post decisional hearing takes place where it may not be feasible to hold pre decisional hearing. One better example is, the power to impound the passport may be frustrated if a prior notice or hearing has given to the concerned person whose passport is going to be impounded because he can leave the country, therefore, passport authorities first impound the passport of that person without any hearing and later provide him opportunity of hearing. This was the scenario of Maneka Gandhi v. Union of India in which J. Chandrachud held that the action of impounding passport without giving her pre decisional hearing was bad. It was an exceptional site because government was not justified in its act of impounding passport. Later on, the concept was made justified in such cases.

The rule of Audi Alteram Partem is excluded from the purview of post decisional hearing or I can say that it is an exception of post decisional hearing but as soon as order is made, a fair opportunity of being heard should be provided to the person in order to follow the above said rule. This post decisional hearing cannot be treated as substitute of pre decisional hearing, the reason being that for the aggrieved person, pre decisional hearing affords such better safeguards.

It depends upon facts and circumstances of the case and there have been many instances where court have permitted a post decisional hearing as pre decisional hearing did not appear to be feasible, and where courts have refused to accept post decisional hearing where pre decisional hearing could have been given.

A post decisional hearing is less effective than a pre decisional hearing and it has pointed out by the court itself that once a decision has been taken by an authority, its natural tendency would be to support the same or not obviate from former order and representation against it may not really prove any fruitful result. Post decisional hearing is not adequate in dismissal case where the consequence to the concerned person is very serious.

000063. Differences between Summon and Subpoena

01. Summon means the intimation which is sent at the start of a case to the defendant by the court. It is a document issued by the court  calling upon the person to whom it is directed to attend before a judge in a case.

On the otherhand, A subpoena  is a request for the production of documents, or a request to appear in court or other legal proceeding. It is court-ordered command that essentially requires on any person to do something, such as testify or present information that may help support the facts that are at issue in a pending case.

02. Summon is issued only against the defedant and witnesses related to the case.

Subpoena may  issued to any person as the court thinks fit to acquire evidence.

03. There are no classification of summon. On the otherhand, there are two types of subpoenas- subpoena ad testificandum and subpoena duces tecum

04.   Issue of summon is an essential stage of a civil suit.  Subpoena is need for finding of necessary information and evidences relating to a case.

05.  A summon is a legal document that requires someone to appear in court to respond to a charge or other violation. On the otherhand, a subpoena is a legal document that requires someone to testify or otherwise provide evidence for a case.

06.  Summons is always issued to appear someone personally before a judge. But beside person subpoenas can be used for the gathering of evidence also. For e.g. subpoenas may include requests for bringing Blood test information ,DNA samples etc. before the court.

000062. Differences between Hurt and Grievous Hurt

01.  Section 319 defines Hurt. Section 320 explains the eight categories of grievous hurt.

02.  Hurt does not endanger to life. It is not serious. Grievous Hurt may cause endanger to life.

03.  Hurt includes bodily pain, disease and infirmity. It may also include mental shock. On the other hand, emasculation, permanent privation of sight of either eye, or hearing of either ear, etc. are Grievous hurts. Grievous hurt is serious in its nature.

04.  Hurt is punishable, when it is accompanied with other offences, such as voluntarily causing hurt, etc.

Grievous hurt itself is punishable offence and  increases of punishment depending upon the nature of the Grievous Hurt.

Case References:

Injuries caused with burning fire wood do not endanger life, and therefore, do not fall within the injuries specified in Sec. 320.
(AIR 1979 SC 246)

 Where the knife injury though was on the vital part of the body, but the depth of the injury was not given. X-ray reports also did not show any bone cut. The injury was held simple hurt.                        (8 DLR 165) 

The accused stabbed with a sharp-edged weapon on abdomen of victim. The doctor said that the injury touched interior surface of the stomach, but did not touch any important organ or structure. He also stated that it could not endanger life. The injury was treated as a hurt.

( 42 DLR 207)

A disability for 20 days constitutes grievous hurt, if it is continued for a similar period,then the offence is hurt. 

[Bishnooram Sharma,(1864) 1 WR(Cr) 29]

The accused fired on the neck of the victim. It resulted in bleeding for three hours. It is a grievous hurt. The accused is punishable u/s 326.
(AIR 1987 SC 435)

The accused trusted a lathi into anus of the victim. The Court treated it as a grievous hurt.
 (AIR 1970  Cal 782) 

000061. காவல் துனறயினரின் முக்கிய சுற்றறிக்கைகள்(2016)

1.  காவல்துறையினர் எப்போதெல்லாம் ஒரு வழக்கின் புலன் விசாரணையை மறுக்கலாம் என்பது குறித்து, அரசாணை எண். 332, நீதித்துறை 28, பிப்ரவரி, 1906 மற்றும் அரசாணை எண். 485 நீதித்துறை 14,மார்ச் 1911 என்ற அரசாணைகளை பிறப்பித்துள்ளது. மேலும் தமிழ்நாடு காவல்நிலை ஆணை எண். 562 மற்றும் குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் பிரிவு 157(1)(b) யிலும் இதுகுறித்து கூறப்பட்டுள்ளது.

2.  கடித எண். வி1 - 24021/97/84/ஜிபிஏஎல், நாள் - 4.7.1978 மற்றும் 10.7.1985 ன்படி இந்திய அரசு, உள்துறை அமைச்சகம் அனைத்து மாநில மற்றும் யூனியன் பிரதேசங்களின் தலைமைச் செயலாளர்கள் மற்றும் மத்திய காவல் அமைப்புகளின் தலைமைக்கு அனுப்பிய கடிதத்தில், கண்டிப்பாக காவல்துறையினர் கடைபிடிக்க வேண்டிய நடத்தை விதிகள் குறித்து ஆணைகள் பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

3.  காவல்நிலைய பொறுப்பு அலுவலர்கள் FIR நகலை புகார்தாரருக்கு கட்டாயம் கொடுக்க வேண்டும். அவ்வாறு கொடுக்க மறுப்பது மிகக் கடுமையான குற்றமாகும் என தமிழ்நாடு காவல்துறை தலைமை இயக்குநர் அவர்கள் சி. எண். /165918/குற்றம் /(2)(1)/94, நாள் - 27.7.1994 ன்படி ஆணை பிறப்பித்துள்ளார்.

4.  காவல் நிலைய ஆய்வாளர் புகாரை பெற்றுக் கொண்டவுடன் அது பிடியாணை வேண்டா குற்றமாக இருந்தால் உடனடியாக FIR பதிவு செய்ய வேண்டும். பிடியாணை வேண்டும் குற்றமாக இருந்தால் அந்த குற்றத்தை விசாரணை செய்ய, குற்றவியல் நடுவரின் அறிவுறுத்தலை பெற வேண்டும். சாதாரண மனுக்களை பெறும்போது, அவை உடனடியாக மனுக்கள் பதிவேட்டில் (CSR) பதிவு செய்யப்பட்டு, புகார்தாரருக்கு உடனடியாக CSR நகல் கொடுக்க வேண்டும். இவைகளை கடைபிடிக்காதது சட்ட விரோதமானதாக கருதப்பட்டு கடுமையான ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என தமிழ்நாடு காவல்துறை தலைமை இயக்குநர் RC. NO /62868/குற்றம் /1(2)/2001,நாள் - 31.3.2001 ன் சுற்றறிக்கை அனுப்பியுள்ளார். மேலும் இது தொடர்பாக அரசாணை எண். 865, உள் (காவல் - 1) துறை, நாள் - 9.6.1997.என்ற அரசாணை உள்ளது. மேலும்  தலைமை அலுவலக நிலை ஆணை 133622/குற்றம் - 1(1)/97, நாள் - 17.6.1997 ம் உள்ளது.

5.  காவல்துறை தலைமை இயக்குநர் அவர்கள் காவல் நிலையத்தில் தாக்கல் செய்யப்படும் வழக்குகளை உள்நோக்கத்துடன் பதிவு செய்யாமல் இருப்பதை கண்காணிக்கவும், தடுத்திடவும் என்ன விதிமுறைகளை காவல்துறையினர் பின்பற்ற வேண்டும் என்று RC. NO - 274292/குற்றம் - 1(1)/2004, நாள் - 3.2.2005 என்ற சுற்றறிக்கையின் கீழ் விதிமுறைகளை வகுத்துள்ளார்.

6.  வரதட்சணை மரணம் வழக்கில், கோட்டாட்சியர் பிரேத பரிசோதனை நடத்திய 15 நாட்களுக்குள் புலன் விசாரணை அதிகாரிக்கு அந்த பிரேத பரிசோதனை அறிக்கையை அனுப்பிட வேண்டும் என தமிழ்நாடு அரசு, உள்துறை, அரசு செயலாளர் கடிதம் (பல்வகை) எண். 1059,நாள் - 23.5.1990 ன் கீழ் ஆணை பிறப்பித்துள்ளார்.

7.  குடும்பத் தகராறு சம்பந்தப்பட்ட புகார்களிலும், சாதாரண பிரச்சினை சம்பந்தப்பட்ட புகார்களிலும் காவல்துறையினர் சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினர்களின் வீட்டுக்கு நேரிடையாக சென்று அவர்கள் பிரச்சினையை விசாரித்து ஆலோசனை வழங்க வேண்டும். தேவையில்லாமல் இதுமாதிரியான பிரச்சினைகளில் கணவரை கைது செய்யக்கூடாது என காவல்துறை தலைமை இயக்குநர் ந. க. எண். 134085/குற்றம் - 1(3)/2003 என்ற கடிதத்தின் வாயிலாக அனைத்து காவல் நிலையத்திற்கும் அறிவுரைகளை வழங்கியுள்ளார்.

8.  கைது செய்யப்பட்ட பெண்களிடம் காவல்துறையினர் எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என காவல்துறை தலைமை இயக்குநர் ந. க. எண். 15857/குற்றம் 1(1)/2004,நாள் - 21.7.2004 ம் தேதியிட்ட கடிதத்தின் வாயிலாக அறிவுரைகளை வழங்கியுள்ளார்

000060. வாரிசு சான்றிதழ் - கேள்விகள்-பதில்கள் - என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஒருவர் இறந்த பின்பு அவரின் சொத்துக்களை பிரச்சினையில்லாமல் வாரிசுகள் பகிர்ந்து கொள்வதற்கு வாரிசுச் சான்றிதழ் அவசியமாகும்

வாரிசுச் சான்றிதழ் என்பது என்ன?

ஒருவர் அல்லது ஒரு குடும்பத் தலைவர் இறந்துவிட்டால் அவரின் சொத்துக்களையோ அல்லது பணத்தையோ பெறுவதற்கு இறந்தவரின் வாரிசுதான் என்ற சான்றிதழ் வேண்டும். இந்தச் சான்றிதழை வட்டாட்சியர் அலுவலகம் மூலமாகவே பெறமுடியும். எடுத்துக்காட்டாக ஒரு குடும்பத்தில் ஆண் இறந்து விட்டால் அவருடைய தாய், மனைவி, திருமணம் ஆன/ஆகாத மகன், மகள்கள் வாரிசுகள் ஆகிறார்கள். திருமணமாகாத மகன் இறந்துவிட்டால் தாய் மட்டுமே வாரிசு ஆவார்.

வாரிசுச் சான்றிதழ் எப்போது அவசியமாகிறது?

நிதி நிறுவனங்களில் அல்லது வங்கிகளில் உள்ள சேமிப்பு அல்லது வைப்புத்தொகையைப் பெறுவதற்கும், கருணை அடிப்படையில் இறந்தவர் சார்பாக வேலை வாய்ப்புப் பெறவும் எனப் பலவிதங்களில் பயன்படுகிறது. இறந்தவருடைய சொத்துக்களை விற்பதற்கோ, அடமானம் வைப்பதற்கோ வாரிசு உரிமையை காண்பிக்க வாரிசுச் சான்றிதழ் தேவைப்படும்.

பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் அல்லது அரசுப் பணிகளில் பணிபுரிந்து இறந்தவர்களின் குடும்ப ஓய்வூதியம் மற்றும் பணிப் பலன்கள் பெறுவதற்கும், பட்டா போன்ற வருவாய் ஆவணங்களில் பெயர் மாற்றம் செய்வதற்கும் வாரிசுச் சான்றிதழ் அவசியமாகிறது.

எங்கே விண்ணப்பிப்பது?

வாரிசுச் சான்றிதழ் விண்ணப்பப் படிவம் வட்டாட்சியர் அலுவலகங்களில் மற்றும் ஜெராக்ஸ் கடைகளில்  கிடைக்கிறது.

வாரிசுச் சான்றிதழ் கோரும் விண்ணப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்து இறந்தவரின் இறப்புச் சான்றிதழ், வாரிசுகள் யார் யார், அவர்களின் இருப்பிடச் சான்று ஆகியவற்றை இணைத்து விண்ணப்பிக்க வேண்டும். கிராம நிர்வாக அதிகாரி மற்றும் வருவாய் ஆய்வாளர் மூலம் விசாரணை நடத்திய பிறகு வாரிசுச் சான்றிதழ் வட்டாட்சியரால் வழங்கப்படும்.

என்னென்ன ஆவணங்கள் தேவை?

இறந்தவரின் இறப்புச் சான்றிதழ் நகல்

வாரிசுகளின் இருப்பிடச் சான்றிதழ் நகல்

எவ்வளவு நாட்களுக்குள் விண்ணப்பிக்க வேண்டும்?

ஒருவர் இறந்து 30 நாட்களுக்குள் இறப்பைப் பதிவு செய்ய வேண்டும். ஒருவேளை உடனடியாக இறப்பைப் பதிவு செய்ய முடியாத நிலையில் அதற்கான காரணத்தைத் தெரிவித்து ஒருவருடத்திற்குள் தாமதக் கட்டணம் செலுத்திப் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும். 

ஒருவர் இறந்து எத்தனை ஆண்டுகள் கழித்தும் வாரிசுச் சான்றிதழ் கேட்டு விண்ணப்பிக்கலாம்.

ஆனால், அதற்கு அருகிலுள்ள உரிமையியல் நீதிமன்றத்திற்குச் சென்று விண்ணப்பித்து, வழக்கறிஞர் மூலமாக பிரபல தமிழ் நாளிதழில் வாரிசு சான்றிதழ் கோரியுள்ள விளம்பரத்தை வெளியிட்டு, 15 நாட்களுக்குள் ஆட்சேபணை யாரும் தெரிவிக்காத பட்சத்தில் அதனை நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்து, நீதிமன்றம் உத்தரவிட்ட பின்னர் அதனை வட்டாட்சியர் அவர்களிடம் சமர்ப்பித்து சான்றிதழ் பெறமுடியும்.

சட்டம் வருவதற்கு முன் இறந்திருந்தால்?

ஒருவேளை பிறப்பு, இறப்பு பதிவுச் சட்டம் வருவதற்கு முன் இறந்திருந்தால் அவரின் இறப்புப் பதிவு செய்யப்பட்டிருக்காது. அப்படி இருக்கும்பட்சத்தில் அவரின் இறப்புப் பதிவு செய்யப்படவில்லை என்ற சான்றிதழைப் பதிவுத்துறையில் பெற்று நீதிமன்றத்தில் கொடுத்தால் நீதிமன்றம் இறப்புச் சான்றிதழ் வழங்க வட்டாட்சியருக்கு உத்தரவிடும்.

விண்ணப்பித்து எத்தனை நாட்களில் கொடுக்கப்படும்?

விண்ணப்பித்து 30 நாட்களுக்குள் சான்றிதழ் வழங்கப்பட வேண்டும். இல்லையெனில் தாமதமாவதற்கான அல்லது மறுப்பதற்கான காரணத்தை வட்டாட்சியர் அவர்கள் கூற வேண்டும்.

எப்போது மறுக்கப்படும்?

இறந்தவருக்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட மனைவிகள் இருந்து அவர்களிடையே பிரச்சினைகள் இருப்பது, தத்து எடுக்கப்பட்டவர் தான்தான் வாரிசு என்று கோரிக்கை உரிமை கோருவது, நேரடி வாரிசாக இல்லாத ஒருவர் வாரிசுச் சான்றிதழ் கேட்பது போன்ற தருணங்களில் வட்டாட்சியர் அலுவலகம் வாரிசுச் சான்றிதழை தர மறுக்கலாம். நீதிமன்றத்தை அணுகி, யாருக்கு வாரிசுச் சான்றிதழ் வழங்குவது என உத்தரவு பெற்று வரச் சொல்லலாம்.

இறங்குரிமை சான்றிதழ் (Succession certificate)

இறந்த நபரின் பெயரிலுள்ள முதலீடு /பங்குகள் மற்றும் அவருக்கு வரவேண்டிய கடன் போன்ற பணப் பலன்கள் பெற தனக்கு சட்டபூர்வமான உரிமை இருக்கிறது என்பதைக் காண்பிக்க ஒருவர் நீதிமன்றம் மூலம் பெறும் சான்றிதழ்தான் இறங்குரிமை சான்றிதழ்.

எடுத்துக்காட்டாக, இறந்த நபருக்கு ஐந்து வாரிசுகள் இருக்கலாம். ஐந்து பேர் பெயரையும் உள்ளடக்கிய வாரிசுச் சான்றிதழ் இருக்கும். இந்த ஐந்து பேருக்கும் சுமார் 10 லட்ச ரூபாய் பங்குகள்/முதலீடுகள் முதலியவற்றில் உரிமை இருப்பதாகக் கொண்டால் அந்த முதலீட்டையோ அல்லது பங்குகளையோ ஐந்து பேரின் பெயருக்கும் மாற்றினால், பிற்காலத்தில் வேறு யாராவது உரிமை கோருவார்களா என்கிற பயம் சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனங்களுக்கு வரலாம். இதற்காக இந்த ஐந்து பேரும் நீதி மன்றத்தை அணுகி தாங்கள் தான் வாரிசுகள் என்பதற்கு வாரிசுச் சான்றிதழை தாக்கல் செய்து, வேறு யாரும் வாரிசுகள் இல்லை என உறுதிமொழி கொடுத்து தங்களில் ஒருவருக்கோ அல்லது ஐவருக்குமோ அந்த முதலீட்டை பெயர் மாற்றம் செய்யலாம் என்று மனுத் தாக்கல் செய்ய வேண்டும்.

அந்த நிறுவனங்களில் எவ்வளவு முதலீடு/பங்குகள் உள்ளது என்பதை மதிப்பிட்டு அதற்குரிய நீதிமன்ற கட்டணத்தைச் செலுத்தினால் நீதிமன்றம் அவர்களுக்கு இறங்குரிமை சான்றிதழ் வழங்கும்.

மாற்று வழி

இறங்குரிமை சான்றிதழ் பெறுவதற்கு 20 ரூபாய் பத்திரத்தாளில் ஒன்றில் இறந்தவருடைய வாரிசுகள் அனைவரும் தங்களுக்குள் ஒருவரை ஒரு மனதாக தேர்ந்தெடுத்து, அவரிடம் பண பலன்களை அல்லது வாரிசுக்கான வேலையை கொடுப்பதற்கு தங்களுக்கு எந்தவித ஆட்சேபணையும் இல்லை என்று உறுதி செய்து கையொப்பம் இட்டு சம்பந்தப்பட்ட வட்டாட்சி அலுவலர் அவர்களிடம் விண்ணப்பிக்க வேண்டும். அதனை பரிசீலணை செய்து அவர் சான்றிதழ் வழங்குவார்.

ஒருவர் காணாமல் போயிருந்தால்..?

வாரிசுதாரர்களில் ஒருவர் காணாமல் போய் ஏழு ஆண்டுகளுக்கும் மேல் ஆகிவிட்டிருந்தாலும், அவர் திரும்பி வந்துவிடுவார் என்று நம்புவது அவருடைய குடும்பத்தினரின் ஒரு நிலையே தவிர, அது வட்டாட்சியரை எவ்விதத்திலும் பாதிக்காது. அந்தக் காணாமல் போன குடும்ப உறுப்பினர் குறித்து புகார் அளித்து, காவல் துறை மற்றும் நீதிமன்ற உத்தரவுகள், செயல்முறைகள் வாயிலாக, ‘அவர் இறந்து விட்டதாகக் கருதப்படுகிறார்’ என்று சான்றுகளை அளித்தால் மட்டுமே அவருடைய பெயரைத் தவிர்த்து மீதியுள்ளவர்களின் பெயர்களோடு வாரிசுச் சான்றிதழ் பெற முடியும்.

எப்போதெல்லாம் விண்ணப்பம் நிராகரிக்கப்படும்?

குறிப்பிட்ட நபருக்கு ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட வாரிசுகள் இருந்து அவர்களுக்குள் வாரிசு குழப்பங்கள் ஏற்பட்டால் வட்டாட்சியர் விண்ணப்பத்தை நிராகரிக்கும் வாய்ப்புகள் உள்ளன.

அதுபோல காலம் கடந்து வாரிசு சான்றிதழ் கேட்கிறபோதும், சொத்துக்கான உரிமையாளர் இறந்த தேதி தெரியாமல் இருந்தாலும் வட்டாட்சியர் வாரிசு சான்று விண்ணப்பித்தை நிராகரிக்கும் வாய்ப்பு உள்ளது. 

இதுபோன்ற நிலைமைகளில் நீதிமன்ற உத்தரவு பெற்று வருபவருக்கு வாரிசு சான்றிதழை வட்டாட்சியர் வழங்குவார்.

குறிப்பிட்ட சொத்தின் உரிமையாளருக்கு பல வாரிசுகள் இருந்து அவர்கள் தனித்தனியாக நீதிமன்றத்தில் விண்ணப்பிக்கும் போது ஒரே உத்தரவின் மூலமும் நீதிமன்றம் வாரிசுகளை அறிவிக்கச் செய்யும்.

குறிப்பாக முன்னுரிமை அடிப்படையில் குடும்பத்தின் மூத்த நபர் வாரிசாக அறிவிக்கப்படுவார். 

போலியான ஆவணங்கள் மூலம் வாரிசு சான்றிதழ் பெறப்பட்டிருப்பின் அந்த சொத்துக்களின் உண்மையான வாரிசுகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் நீதிமன்றதை அணுகி அந்த வாரிசு சான்றிதழை ரத்து செய்யவும் முடியும்